Fundacja Opieki nad Zwierzętami Canis

Pieskie życie jest smutne, to wiem
Nikt się ze mną po prostu nie liczy,
Bo ja jestem niekochanym psem
Uwiązanym przy budzie na smyczy...

Wciąż mnie mija tyle ludzkich nóg
I wciąż marzę w moich myślach psich
Bym ja właśnie dnia pewnego mógł
Tak po prostu wybrać którąś z nich...

Aby pękła smycz, która mnie wiąże
Do zniszczonych i brudnych desek,
Czy coś jeszcze zobaczyć zdążę
Ja, ten smutny, podwórzowy piesek?

Spędzam życie w szarości podwórka
Wypatruję dobrego człowieka,
Czy zrozumie ktoś rozpacz mnie, Burka?
Mogę tylko bezsilnie szczekać....

Autor Iwona Wideryńska

18 grudnia 2011

Przerzućmy mocny most
Nad nienawiści przepaściami,
Drogę biegnącą wprost
Nad odległymi tak brzegami...

Odrzućmy od siebie precz
Jak noże raniące słowa,
Schowajmy topór i miecz...
Zacznijmy wszystko od nowa...

Podnieś swą głowę, gdy brat
Wymówi  głośno imię twoje...
Pojaśnieje ci cały świat,
Znikną dręczące niepokoje...

Czasem nie trzeba się trudzić
By wznieść konstrukcję stalową...
Najlepszym mostem do ludzi
Jest pełne miłości słowo...

By zniknął bólu ocean,
Brzeg przybliżył odległy...
Bierzmy się zatem do dzieła
By nasze drogi się zbiegły...

Autor Iwona Wideryńska

11 grudnia 2011

Żyję wciąż bez adresu,
W nieustannej potrzebie
By do dni moich kresu,
Ktoś przyjął mnie do siebie.

Lecz jestem niebogaty
I od dnia urodzenia
Noszę futerko w łaty,
Nikt nie dał mi imienia,

Stale mam pusty brzuszek
I brak nad głową dachu.
Jak długo jeszcze muszę
Żyć w tak ciągłym  strachu?

Oddam się w dobre ręce
Szukam na stałe domu
I pragnę najgoręcej
By ktoś mi wreszcie pomógł.

Chcę być z ludzką istotą
Związany bardzo blisko.

Kto powie mi z pieszczotą:

”Moje dobre kocisko.....” ?

A oczy mrużą koty, kiedy przychodzi snu pora

Bo miały tyle roboty od rana aż do wieczora.

Ledwie obudził się ranek, świt jasny pobielił dachy,

Czaiły się zza firanek, by nocne przegonić strachy.

Potem poranna wyżerka i pochodziły po kątach,

Umyły trochę futerka... tak się zrobiła dziesiąta.

Następnie trzeba posłuchać jak nowa trawa wyrasta,

Ziewnąć od ucha do ucha... i już dochodzi dwunasta.

Gdy słońce niebem się toczy niczym piłeczka ze złota,

Leniwie mrużą się oczy niejednej kotki i kota.

Więc teraz drzemka niedługa i miękkie kuszą poduszki,

A kiedy zbliży się druga, czas będzie napełnić brzuszki.

Czas płynie wolno jak rzeka i w biurach kończy się praca,

Kot każdy stęskniony czeka, czy jego człowiek nie wraca,

Już słyszy miły zgrzyt kluczy, ktoś drzwi mieszkania otwiera,

Wtedy z radości kot mruczy i się o nogi ociera,

Z wybiciem piątej godziny, już po zjedzeniu łakoci

Pogodne są kocie miny i trzeba trochę popsocić.

Potem na ciepłe kolana wdrapać się można bezkarnie

Kochanej pani lub pana, nim nocka ziemię ogarnie.

Wreszcie w kłębuszki się zwiną, kuląc pod siebie ogony...

Tak pracowicie dzień minął,  że trudno nie być zmęczonym.....

Po niebie już księżyc kroczy, a koty mrużą oczy.....

Na mym oknie siedzi Skierka
I na świat ciekawie zerka,
Bo uciechę wielką ma:
Kraczą wrony: kra, kra, kra ..........

W wielkiej ciszy słyszy Skierka
Jak na drzewie wróbel ćwierka,
Ktoś swojego woła psa,
Gonią się gołębie dwa ..........

Chociaż leży śnieg na świerkach,
Przecież wierzy mała Skierka,
że przeminie zima zła,
I popłynie rzeką kra,

Świat przywdzieje strój wiośniany,
Wrócą czaple i bociany,
Kot przeciągnie się z lubości
I na słońcu się wymości
By przyjemnie wygrzać kości .........

Ile będzie znów radości........

Wielkie oczy, piękne oczy,
A pod nimi nos uroczy,
I niewinna, słodka minka,
Bo to przecież jest dziewczynka,

Która się uśmiecha bokiem.
Dalszy opis będzie szokiem:
Wąsy ostre jak sztylety,
Biały krawat i skarpety,

Zgrabne uszka sterczą w górę,
Nienaganne manicure,
Ogon w prążki czarno-szare,
Futro szyte jak na miarę,

Choć jest niewątpliwie damą
Nosi futro wciąż to samo
Czy pogoda czy też słota......

To jest obraz mego kota.

Chodź do mnie moja dobra kotko

I powiedz, jak spędzimy wieczór.

Czy pobawimy się maskotką,

Przy ciepłym usiądziemy piecu

Cudowną mrucząc kołysankę,

Co nas przeniesie w snu krainę,

A kiedy się zbudzimy rankiem

Świerszcz grał nam będzie za kominem

I wiatr zaszumi w starych świerkach,

Wysokie schylą się paprocie.

Zapytam Ciebie: czy wiesz, Skierka,

Mój ukochany mały kocie,

Że chociaż świat jest tak rozległy,

A istot na nim też niemało,

Kiedy się nasze losy zbiegły

Wszystko mi wokół wypiękniało

I jakby promień jasnozłoty

Na moją smutną duszę spłynął.

Ogromnie lubię wszystkie koty,

A Ty się stałaś tą jedyną.

Zanim pójdziemy w mchy zielone

Powiem Ci, Skierko, drogi kocie,

Że masz w mym domu zapewnione,

Godne, szczęśliwe dożywocie.